Położone przy ujściu rzeki Łeby miasteczko z XIII - wiecznym rodowodem od samego początku nie miało dobrych perspektyw. Najbardziej przeciwne były mu siły przyrody. Otwarte morze, atakujące południowy brzeg, uniemożliwiało zbudowanie portu. Rzeka raz po raz wylewała, przesuwając swoje koryto ku zachodowi i zagrażając istnieniu osady. Wrogiem mieszkańców, był wędrujący piasek z wydm mierzei oddzielającej jezioro Łebsko od Bałtyku - zasypywał pola uprawne, ulice, pogrążał domy.
Nie była łaskawa dla Łeby także historia. W momencie pierwszej lokacji na prawie polskim, Łeba należała zapewne do któregoś z przedstawicieli rodu święców, który na przełomie XIII i XIV wieku umocnił się w tej części Pomorza. W 1309 roku Łebą, jak i całym Pomorzem Gdańskim, zawładnęli Krzyżacy, w czym święcowie walnie im dopomogli. Tak jedni jak i drudzy, upamiętnili się w herbie Łeby. Znajduje się w nim bowiem rybo-pies (lub rybo-zwierz), który był godłem możnowładczego rodu, oraz krzyż - znak Zakonu szpitala NMP, a zarazem zakonnego państwa. Rybo-zwierz, pół gryfa i pół ryby, jest w heraldyce szlacheckiej identyczny z herbem Pobędz. Te elementy znalazły się w pieczęci miasta Lebemunde - Łebo ujścia, bo tak pierwotnie miasto było nazywane. Pieczęć została wykonana wkrótce po lokacji na prawie lubeckim, którą obdarzył Łebę w roku 1357 komtur gdański Wilhelm von Baldershaim. Używana przez całe wieki utrwaliła herb miasta, choć z czasem zupełnie utraciła aktualną wymowę. Zwierzchnictwo święców wygasło, być może już w momencie przyjścia Krzyżaków, Ci zaś utracili władzę nad ujściem Łeby ostatecznie po wojnie trzynastoletniej. Później miasteczko dzieliło losy Ziemi Lęborskiej, która była lennem książąt zachodniopomorskich, a po śmierci Bogusława X na krótko trafiła pod bezpośrednie panowanie królów polskich, by w 1657 roku popaść w niewolę Brandenburgii i następnie pruskich jej spadkobierców. W codziennym życiu wielu pokoleń mieszkańców Łeby, na pierwsze miejsce wysuwały się zmagania z nieprzyjazną naturą. Kroniki notują ogromne powodzie w latach 1396, 1441, 1467,1497. 11 stycznia 1558 roku potężny sztorm na Bałtyku spowodował powódź, która wyrządziła tak wielkie zniszczenia, iż mieszkańcy zdecydowali się zbudować nowe miasto w miejscu odległym o ok.2 km na południowy wschód od poprzedniego. W 1570 roku następny atak morza zmusił ostatnich mieszkańców do przeniesienia się do nowej Łeby, a opuszczone sady wkrótce całkowicie pochłonął piasek wydmowy. W 1590 roku zburzono kościół św. Mikołaja, który stał w centrum średniowiecznego miasteczka, zachował się jedynie fragment muru tej budowli . Ale i później, pomimo oddalenia, współżycie z morzem było trudne. W końcu XVIII wieku powstał plan zbudowania dużego portu na jeziorze Łebsko, w tym celu przekopano kanał przez mierzeję. Okazało się to przedsięwzięciem na owe czasy nierealnym, albowiem 4 marca 1799, fale morskie całkowicie zniweczyły pracę, rozniosły zgromadzone zapasy drewna, wyrzuciły na ląd statki. Łebianie byli zmuszeni zaniechać budowy. Dopiero w drugiej połowie ub. wieku wybudowano mały port morski, służący głównie rybakom, uregulowano też brzegi rzeki. Po uzyskaniu połączenia drogowego i kolejowego z Lęborkiem, Łeba zaczęła pełnić rolę letniska i kurortu.
Łeba dzisiaj
Łeba - to niewielkie miasteczko, położone nad Morzem Bałtyckim, w sąsiedztwie dwóch jezior Łebskiego i Sarbskiego oraz pośród lasów sosnowych. Posiada doskonałe warunki klimatyczne, które spełniają wymogi stawiane uzdrowiskom.
Panuje tu mikroklimat, charakteryzujący się dużą zwartością jodu i soli w powietrzu, dużym nasłonecznieniem i znaczną dynamiką zmian w powietrzu.
Klimat znakomicie wpływa na drogi oddechowe, reguluje ciśnienie krwi, jak również działa pozytywnie na chorych z zaburzeniami tarczycy.
Łeba jest atrakcyjna przez cały rok.
Obecnie jest modnym miastem turystycznym, w którym organizowanych jest wiele imprez kulturalnych.
Film o Łebie
Atrakcje
- Wydmy ruchome i Słowiński Park Narodowy.
- Latarnia morska Stilo.
- Latarnia morska Czołpino.
- Wrak zatoipionego tankowca duńskiego - plaża wschodnia.
- Ruiny kościoła w pasie wydm nadmorskich.
- Najstarszy dom w Łebie z wmurowaną pamiątkową belką - rok 1723, ul. Kościuszki 86.
- Ścieżka rowerowa wokół jeziora Sarbsko-przez teren rezerwatu przyrody.
- Miasteczko westernowe przed wjazdem do Łeby.
- Rejsy wycieczkowe po jeziorze Łebsko do skansenu w Klukach i do wyrzutni rakiet.
- Rejsy wycieczkowe kutrami i statkami pasażerskimi po morzu.
- Rejsy wędkarskie po morzu i jeziorze kutrami i statkami pasażerskimi.
- Miejskie korty tenisowe-położone w odleglości około 300 metrów od Ośrodka.
- Szkoła windsurfingu na jeziorze Sarsbsko.
- Wystawa motyli i zwirząt tropikalnych.
- Muzeum na wyrzutni rakiet.
- Stadniny koni w Nowęcinie.
- Bryczki i przejażdżki konne.
- Port jachtowy.
Morze
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lęborku po dokonaniu oceny badań jakości powietrza atmosferycznego w łebie i badań jakości wody w kapieliskach w Łebie wykonanych w 2006 roku przez Powiatową Stację Sanitarno - Epidemiologiczną w Lęborku
Stwierdza: ze względu na dobry stan środowiska naturalnego, Łeba i okolice są odpowiednim terenem do organizowania wypoczynku.
Uzasadnienie:
Lębork dnia 19.02.2007 r.
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Lęborku wydając opinię wziął pod uwagę - wyniki badań wody w kąpieliskach morskich w Łebie przeprowadzonych w 2006 r. przez Powiatową Stację Sanitaro - Epidemiologiczną.
Wyniki tych badań odpowiadają warunkom, jakim powinna odpowiadać woda w kąpieliskach zawartym w załączniku nr 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 16.10.202 r. w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać woda w kąpieliskach (Dz.U. Nr 183 poz. 1530).
W wyniku badań powietrza atmosferycznego ze stacji pomiarowej w Łebie przeprowadzonych w 2006 r., przez Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną w Lęborku, stwierdzono następujące poziomy niektórych substancji w powietrzu, i tak:
- dwutlenek azotu - 10 ug/m3 średnio w ciągu roku kalendrzowego przy dopuszczalnym poziomie tej substancji 35 ug/m3,
- dwutlenek siarki - dopuszczalny poziom tej substancji w powietrzu wynosi 125ug/m3 na 24 godz., a w wykonanych 72 próbach dobowych w ciągu roku 2005 nie stwierdzono przekroczeń - uśredniony roczny poziom wynosi 4 ug/m3,
- pył zawieszony - 10 ug/m3 przy dopuszczalnej wartości uśrednionej dla okresu roku kalendarzowego 40 ug/m3.
Wyniki badań dwutlenku azotu, dwutlenku siarki i pyłu zawieszonego w Łebie w 2006 r. nie przekroczyły wartości dopuszczlanych.
Oceny dokonano w oparciu o załącznik Nr 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 6 czerwca 202 r. w sprawie dopuszczlnych poziomów niektórych substancji w powietrzu, alarmowych poziomów niektórych substancji w powietrzu,
alarmowych poziomów niektórych substancji w powietrzu oraz marginesów tolerancji dla dopuszczalnych poziomów niektórych substancji (Dz.U. z 2002 r. Nr 87 poz. 796), zaś wartość opadu pyłu oceniono w oparciu o zał. nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 5 grudnia 2002 r. w sprawie wartości
odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2003 r Nr 1 poz. 12 ).
